Nieuws

Als vader en als predikant merk ik hoe belangrijk het is dat jongeren mensen om zich heen hebben die naar hen omkijken. Thuis, in de kerk, op school en in het dorp. Mensen die vragen hoe het gaat, luisteren en merken wanneer het misschien even minder goed gaat. 

Ook binnen onze kerkelijke gemeenschap zien we jongeren die worstelen met hun zelfbeeld, mentale druk of verleidingen die steeds meer invloed op hun leven kunnen krijgen. Alcohol en drugs horen daar ook bij. Als ouder wil je je kind daar het liefst voor beschermen, maar je kunt niet alles zien of voorkomen. En ook als kerk kunnen we niet alles alleen. 

Juist daarom vind ik het zo waardevol dat we elkaar steeds beter weten te vinden. 

Zelf ben ik betrokken bij Kopzorg Goeree West, waar verschillende predikanten en organisaties elkaar ontmoeten. Daar merk je dat zorgen die je vanuit de kerk tegenkomt, ook op andere plekken worden herkend. 

Vanuit die contacten ontstond vorig jaar een mooie samenwerking met Werkgroep Schouder aan Schouder, waarin verschillende (jeugd)ouderlingen samenwerken met beleids- en communicatieadviseurs van de burgerlijke gemeente. Verschillende netwerken, maar met een gedeelde betrokkenheid bij jongeren en gezinnen. 

Die samenwerking werd ook heel concreet. Zo werd de flyer ‘Samen Opgroeien’ ontwikkeld en via het Eilanden-Nieuws breed verspreid. Verschillende predikanten besteedden in hun preken aandacht aan machten en verleidingen: niet alleen alcohol en drugs, maar alles wat steeds meer grip op je leven kan krijgen. Ook tijdens catechese gingen we hierover met jongeren in gesprek. 

Voor mij laat dat zien hoe samenwerking kan werken. Niet doordat iedereen hetzelfde doet, maar juist doordat ieder vanuit zijn eigen rol iets bijdraagt. 

Dat principe herken ik ook binnen onze eigen kerkelijke gemeente. Jongeren worden vanaf ongeveer hun twaalfde gekoppeld aan een volwassen gemeentelid. Niet omdat er iets aan de hand is. Ze drinken eens koffie, gaan mountainbiken of ondernemen iets anders samen. 

De gedachte erachter is eenvoudig: leer elkaar kennen als het goed gaat. Want als er later wél iets speelt, is er al vertrouwen. Dan hoef je niet ineens bij iemand aan te kloppen die je nauwelijks kent. 

Die verbondenheid is waardevol. Binnen onze kerkelijke gemeenschap kennen mensen elkaar, komen ze elkaar op verschillende plekken tegen en zijn de lijnen vaak kort. Dat is goud waard. Maar samenwerking ontstaat niet vanzelf. Je kunt wachten tot iemand anders de eerste stap zet. Ik geloof meer in zelf naar voren stappen en vragen: wat kan ik betekenen? 

Uiteindelijk willen we hetzelfde: dat jongeren gezond en veilig kunnen opgroeien en weten dat er mensen zijn bij wie ze terechtkunnen. 

Als vader wil ik dat voor mijn eigen kinderen. Als predikant voor de jongeren in onze gemeente. En als onderdeel van deze gemeenschap hoop ik dat we die verantwoordelijkheid met elkaar blijven voelen. 

Want als de zon schijnt, lijkt het soms alsof we elkaar niet zo hard nodig hebben. Maar als het stormt, is het goed als we elkaar al kennen. 

Ds. Rens den Boer
Predikant Hersteld Hervormde Gemeente Goedereede